Νέο ΚΟΜΙΞ 16: Η Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια


ΚΟΜΙΞ #16 με μια κύρια ιστορία πάλι σχεδιασμένη από το πενάκι του Μοττούρα, με εκπληκτικό εξώφυλλο με εξαιρετικό χρωματισμό! Το δέκατο έκτο ΚΟΜΙΞ έχει συνολικά, μαζί με τις μονοσέλιδες, 9 ιστορίες. Ας πάμε τις δούμε μια μια.

Η πρώτη ιστορία είναι μια 43σέλιδη ιστορία με τον Σκρουτζ και τον Ρόμπαξ από τον Πάολο Μοττούρα.

Περίληψη:
Ο θείος Σκρουτζ είναι σε απόγνωση! Κανείς δεν αγοράζει πια τις πολύτομες εγκυκλοπαίδειές του, καθώς όλοι βρίσκουν τις πληροφορίες, που χρειάζονται, στο διαδίκτυο. Η μόνη του ελπίδα είναι να βρει την μυθική Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια, η οποία, σύμφωνα με τον θρύλο, περιέχει τα πάντα επί παντός επιστητού! Στο πλευρό του, ο Λούντβιχ Φον Ντρέηκ και, σε έκτακτη εμφάνιση, ένας μεγάλος Ευρωπαίος συγγραφέας!

Η ιστορία αυτή είναι ωραία σχεδιασμένη σε πιο τυπικό στυλ Topolino, από όσο έχουμε συνηθίσει από τον Μοττούρα μέχρι στιγμής. Μου θύμισε κυρίως το εξώφυλλο την ιστορία του Ντον Ρόσα Οι φύλακες της Χαμένης Βιβλιοθήκης. Βέβαια, εδώ δεν έχουμε τους Μικρούς εξερευνητές και το βιβλίο τους, αλλά δυο μεγιστάνες, που είναι έτοιμοι για όλα. Το σενάριο είναι πρωτότυπο, αλλά δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Βέβαια, μου άρεσε πολύ το πώς προσαρμόστηκε η τεχνολογία στην πλοκή. Αλλά είδαμε και τον Ουμπέρτο Έκο σε εκδοχή κόμικς, σε μια ωραία συνεργασία με τον Λουντβιχ. Βέβαια, δεν μου άρεσε καθόλου, που δεν μπήκαν τα σχέδια/εικόνες που είχε το Τοπολινο. Περίμενα ένα λίγο πιο καλά οργανωμένο άρθρο μαζί με τις εικόνες. (Μπορείτε να τις δείτε εδώ) Οπότε 7,5/10. 

Η δεύτερη ιστορία είναι «Το εγχειρίδιο του καλού Ντετέκτιβ», του Βίκαρ.

Περίληψη:
Ο Ντόναλντ γίνεται ντετέκτιβ, προσπαθώντας να βρει χαμένα πρόσωπα!

Το σχέδιο του Βίκαρ εδώ θυμίζει έντονα Μπαρκς, αλλά και η πλοκή είναι αρκετά Μπαρκσική, καθώς ανήκει στην κατηγορία της εύθραυστης δεξιοτεχνίας του Ντόναλντ, όπως πολύ εύστοχα έχει βαπτίσει το επιτελείο του ΚΟΜΙΞ. Μου άρεσε αρκετά και είναι στο γνωστό μοτίβο, που όλοι έχουμε συνηθίσει. Στο τέλος, ο Ντόναλντ κάνει κάποια γκάφα και χάνει τη δουλειά. Πολύ κακώς που δεν έχει άρθρο αυτή η ιστορία…

Ένα 8/10 θα το βάλουμε.

Τρίτη ιστορία είναι οι «Το φίλτρο του  γέλιου».

Περίληψη:
Η Μάτζικα Ντε Σπελ καταριέται τον θείο Σκρουτζ με την κατάρα του γέλιου.

Ωραία πεντασέλιδη ιστορία, σχεδιασμένη όμορφα από τον Μπας Χέυμανς. Πάντα μου αρέσουν οι ιστορίες με την Μάτζικα, και αυτή η πεντασέλιδη δεν αποτελεί εξαίρεση και, παρόλο που είναι μικρή, είναι αρκετά καλή! Θα ήθελα να ήταν δεκασέλιδη, αλλά καλή είναι και έτσι.

Οπότε θα βάλουμε το 7/10.

Τέταρτη ιστορία είναι «Η εκδίκηση των παιχνιδιών» του Sune Troelstrup.

Περίληψη:
Τα ανιψάκια του Ντόναλντ προσπαθούν να κάνουν το θείο τους να σεβαστεί τα παιχνίδια.

Πολύ ωραία σχεδιασμένη ιστορία από τον Francisco Rodriguez Peinado, αλλά με αδύναμο και κάπως «παιδικό» σενάριο… Δεν μου άρεσε πολύ και δεν την απόλαυσα ως ιστορία. Έχουμε δει τα ανιψάκια να την φέρνουν στον Ντόναλντ με πολύ πιο έξυπνους τρόπους σε διάφορες ιστορίες. Για μένα, η πιο αδύναμη του τεύχους.

Θα βάλω 6,5/10.

Πέμπτη ιστορία είναι «Για ένα βαρέλι δολλάρια» του Καρλ Μπαρκς.

Περίληψη:
Ο  Ντόναλντ  γίνεται «φωστήρας», προκειμένου να κερδίσει ένα βαρέλι δολάρια σε ένα παιχνίδι γνώσεων.

Η δεκασέλιδη ιστορία είναι σχεδιασμένη από τον Μπαρκς, με υπέροχο σχέδιο και το σενάριο είναι αγνώστου. Το άρθρο για αυτήν την ιστορία το βρήκα υπέροχο και πολύ κατατοπιστικό. Πολύ γέλιο το quiz, με διασκεδαστικά γκαγκ με τον Ντόναλντ να έχει γίνει φωστήρας. Στο τέλος τον λυπήθηκα τον καημένο τον Ντόναλντ, καθώς η ατυχία δεν τον αφήνει να χαρεί αυτό που θέλει. Πολύ ωραία και διασκεδαστική δεκασέλιδη.

Άρα 8,5/10.

Οι μονοσέλιδες δεν είναι και άξιες προσοχής… Μόνο η Ρομαντική Βόλτα μου άρεσε σχεδιαστικά. όποτε δεν θα τις αναλύσουμε.

Το ΚΟΜΙΞ αυτό στη δομή του μοιάζει πολύ με το ΚΟΜΙΞ 14 και αυτό δεν είναι καλό… Θα του βάλουμε ένα 7–7,5/10. Δεν ξέρω εάν αυτό ή το 14 είναι το πιο αδύναμο της σειράς. Μάλλον το ΚΟΜΙΞ 14 είναι χειρότερο, καθώς είναι και πιο κουραστικό. Πάλι πήξαμε στις διαφημίσεις, αλλά και έχουμε και τέσσερις μονοσέλιδες ιστορίες. Αντί για τόσες διαφημίσεις ή μονοσέλιδες, θα μπορούσε να υπάρχει άλλη μια σελίδα για τη στήλη με τα γράμματα ή κάποιο ακόμα συνοδευτικό άρθρο ή ακόμα και οι εικόνες/σχέδια που είπα για την πρώτη ιστορία. Το κακό είναι ότι πάλι πήγαμε πίσω στη δομή. Είναι σαν να λέμε κάναμε ένα βήμα προς και δυο πίσω. Να πω, όμως, ότι παρόλα αυτά, το τεύχος αυτό είναι αρκετά πιο καλό από τα ΚΟΜΙΞ του Τερζόπουλου, που είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια.

Στο επόμενο ΚΟΜΙΞ θα δούμε κύρια ιστορία 68 σελίδων, «Οι επτά Μπογκλιν. το πρώτο μέρος, 23 σελίδων, είναι σχεδιασμένο από τον Φατσίνι και το δεύτερο, 45 σελίδων, από τον Κάστυ. Κυκλοφορεί την Τρίτη 24 Νοεμβρίου. Για τις υπόλοιπες ιστορίες του τεύχους δεν είναι γνωστό κάτι παραπάνω… Να πούμε ότι η λεζάντα ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΠΑΡΚΣ λείπει, οπότε δεν ξέρουμε εάν θα έχουμε Μπαρκς στο επόμενο τεύχος. Θεωρώ πάντως πολύ καλό που έχουμε μεγάλη ιστορία κοντά στις 70 σελίδες, και ας μην είναι αυτή που είχα προβλέψει. Και αυτό διότι όχι μόνο έχω ακούσει καλά σχόλια για την ιστορία, και έχουμε και την επιστροφή του Κάστυ, που λείπει μήνες από το περιοδικό, αλλά και γιατί θα ακολουθήσει το ΚΟΜΙΞ 17 το μοτίβο τευχών όπως το ΚΟΜΙΞ 1 & ΚΟΜΙΞ 11. Και το μοτίβο αυτών των τευχών ήταν φοβερά επιτυχημένο. Αναμένουμε λοιπόν ένα πολύ καλό τεύχος για την επόμενη φορά.

Όλες τις προηγούμενες παρουσιάσεις μπορείτε να τις βρείτε εδώ.

ΚΟΜΙΞ, ΚΟΜΙΞ Wiki

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο.

Advertisements

11 thoughts on “Νέο ΚΟΜΙΞ 16: Η Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια

  1. Η ιστορία αυτή είναι ωραία σχεδιασμένη σε πιο τυπικό στυλ Topolino

    Μετάφραση δική μου: το σχέδιο είναι άσχημο! Στις προηγούμενες ιστορίες τού Mottura, που διαβάσαμε στο Κόμιξ, ο επιτηδευμένος χρωματισμός το συγκάλυπτε αυτό, αλλά χωρίς αυτόν τον χρωματισμό, ο βασιλιάς αποδεικνύεται γυμνός, καθώς φαίνεται καθαρά ότι το σχέδιό του Mottura είναι άλλο ένα τυπικό ιταλικό σχέδιο, όπου ο σχεδιαστής σχεδιάζει τα παπιά όπως τού καπνίσει.

    Κατά τα άλλα, βρήκα την ιστορία αρκετά ενδιαφέρουσα, κι ας μην έχω διαβάσει το όνομα του ρόδου, οπότε δεν αναγνώρισα τυχόν αναφορές στο βιβλίο. Αυτό που με παίδεψε ήταν ότι, από λάθος δικό μου, άρχισα να διαβάζω την ιστορία από το δεύτερο μέρος, οπότε πάσχιζα να καταλάβω τι γινότανε!

    Επίσης, συνεχίζω να διαφωνώ με τη χρήση ιστοριών από το Topolino στο Κόμιξ, καθώς η μεγέθυνση, που γίνεται στις σελίδες, κάνει τα σχέδια ακόμη πιο άσχημα. Στην ιστορία τού Mottura, ας πούμε, οι ήδη παχιές γραμμές στη μεγέθυνση έχουν πάχος ένα χιλιοστό, που είναι φοβερά αντιαισθητικό. Για σύγκριση, να αναφέρουμε ότι το Topolino, για το οποίο έχουν σχεδιαστεί οι ιστορίες, είναι μικρότερο σε μέγεθος από το δικό μας Μίκυ Μάους.

    Μου αρέσει!

    1. Να σου πω την αλήθεια περίμενα ένα τέτοιο σχόλιο όσον αφορά το σχέδιο και θα σου εξηγήσω γιατί είσαι λάθος. Εάν κοιτάξεις εδώ το σχέδιο του Μοττούρα χωρίς χρωματισμό εδώ θα δεις ότι δεν ισχύει αυτό που λες. Ακόμα κοίτα σχέδια και σκίτσα εδώ πόσο ωραία είναι. Προφανώς δεν σε χάλασε το σχέδιο αλλά το μέγεθος που είναι για το Τοπολινο και για αυτό λέω είναι σε πιο Τοπολινο μεριά από τα προηγούμενα. Σε καμία περίπτωση το σχέδιο του είναι άσχημο. Έχω δει τόσα σχέδια νέων Ιταλών που είναι άσχημα αλλά εδώ δεν υπάρχει αυτή η περίπτωση. Σου φαίνεται άσχημο εξαιτίας της μεγέθυνσης. Η ιστορία αυτή ήταν πιο πολύ για Μίκυ Μάους λόγω μεγέθους,χρωματισμού κλπ. Εκεί θα συμφωνήσω. Υπάρχουν ιστορίες του Τοπολινο που είναι για το ΚΟΜΙΞ αλλά αυτή δεν ήταν.

      Μου αρέσει!

      1. Επιμένω ότι το σχέδιο σ’ αυτήν την ιστορία είναι άσχημο. Πριν γράψω το αρχικό μου σχόλιο, έριξα μια ματιά και στο Μόμπυ Ντικ, προσπαθώντας να διακρίνω πώς θα ήταν το σχέδιο χωρίς τον επιτηδευμένο χρωματισμό. Ε, λοιπόν, και εκεί άσχημο είναι το σχέδιο, με αγρίως παραμορφωμένα παπιά! Το επιτηδευμένο χρώμα προσθέτει ατμόσφαιρα και συγκαλύπτει τα προβλήματα του σχεδίου, αλλά τα προβλήματα δεν παύουν να είναι εκεί.

        Το ότι στους συνδέσμους, που παραθέτεις, φαίνεται ότι ο Mottura μπορεί και καλύτερα (αλλά πολύ στυλ Μόμπυ Ντακ, βρε παιδί μου, μόνο το καρέ με τον Φάντομ Ντακ ήταν φυσιολογικό) δεν αλλάζει το ότι σ’ αυτήν την ιστορία το σχέδιο είναι άσχημο.

        Το ότι περίμενες το σχόλιό μου, σημαίνει ότι και εσύ κάπου αναγνωρίζεις ότι κάτι δεν πάει καλά με το σχέδιο σ’ αυτήν την ιστορία!

        Μου αρέσει!

      2. Περίμενα το σχόλιο διότι πριν ένα μήνα όταν ένας φίλος είδε την πρώτη σελίδα είχε πει κάτι παρόμοιο και ήμουν σίγουρος ότι θα το σχολίαζες καθώς κοιτάς πιο πολύ το σχέδιο από ότι αυτός. Επίτρεψε μου να σου δείξω το Μόμπυ Ντικ ασπρόμαυρο για να μην το φαντάζεσαι… Κοίτα τις σελίδες εδώ, καρέ εδώ και το εξώφυλλο εδώ. Και από αυτές τις ασπρόμαυρες σελίδες χωρίς χρώμα βλέπουμε ότι σχέδιο του Μοττούρα είναι υπέροχο και χωρίς χρώμα. (άλλη μια ωραία εικόνα ακόμα είναι αυτή εδώ με το πλήρωμα του Πικουντ)

        Μου αρέσει!

      3. Ενδιαφέρον το ότι πιστεύεις ότι προσέχω πολύ το σχέδιο. Αντιθέτως, το σχέδιο δεν το πολυπροσέχω, εκτός κι αν είναι τόσο άσχημο, που χαλάει την ιστορία. Αν κάνω συχνά σχόλια για το άσχημο σχέδιο των συγχρόνων Ιταλών στις παρουσιάσεις μου, αυτό είναι διότι με κάνει συχνά να το προσέξω.

        Οι σύνδεσμοι, που παραθέτεις, είναι σε τόσο χαμηλή ανάλυση, που δεν φαίνεται τίποτε. Θα συμφωνήσω ότι σ’ αυτές τις μικρογραφίες δεν βλέπω τίποτε το κακό, αφού δεν βλέπω τίποτε!

        Εδώ βρήκα τις εικόνες σε καλύτερη ανάλυση:

        http://imageshack.us/download/94/83816671.jpg

        http://lh5.ggpht.com/-p_NVtNwiBZ8/UR-5EFn1ykI/AAAAAAAAANY/9xTZ-PLBVW8/s1600/379300_136300239867264_1086137836_n.jpeg

        http://cdn.comicartfans.com/Images/Category_6911/subcat_161088/Mottura_Paolo-Topolino_3003_cover.jpg

        http://lucaboschi.nova100.ilsole24ore.com/wp-content/uploads/sites/14/imported/6a00d8341c684553ef019101b3c62f970c-pi.jpg

        Όπως είπα και πριν, τα παπιά είναι παραμορφωμένα. Δεν μου αρέσει καθόλου αυτό το σχέδιο. Επίσης, κάποιες από τις εικόνες είναι και παραφορτωμένες, σε βαθμό που με ζαλίζουν.

        Δεν έχει νόημα να προσπαθήσω να σε πείσω να μη σ’ αρέσει κάτι που σ’ αρέσει, ή να προσπαθήσεις να με πείσεις να μου αρέσει κάτι που δεν μ’ αρέσει. Νομίζω, όμως, ότι μπορώ να εξηγήσω τι συμβαίνει, ώστε να καταλάβει ο ένας τον άλλον.

        Από τη μια μεριά, λοιπόν, υπάρχει το κλασικό σχέδιο των Barks, Strobl, Murry, αλλά και Scarpa, Gatto, Carpi, κλπ., που όλοι ζωγράφιζαν αναγνωρίσιμα τους ίδιους χαρακτήρες, κι ας είχε ο καθένας το δικό του, επίσης αναγνωρίσιμο, στυλ. Από την άλλη υπάρχει το σύγχρονο ιταλικό σχέδιο, όπου οι σχεδιαστές έχουν πετάξει το κλασικό σχέδιο απ’ το παράθυρο, κάνοντας του κεφαλιού τους και αντιγράφοντας ο ένας τον άλλον σε ένα σχεδιαστικό «σπασμένο τηλέφωνο» χωρίς τέλος, με αποτέλεσμα οι χαρακτήρες, που σχεδιάζουν, να μην έχουν καμία σχέση με τα αρχικά πρότυπα.

        Προφανώς εμένα μ’ αρέσει το πρώτο σχέδιο, εσένα σ’ αρέσει το δεύτερο. Εσένα μάλλον σ’ αρέσει και το πρώτο, αλλά εμένα το δεύτερο δεν μ’ αρέσει.

        Μου αρέσει!

      4. Ναι συμφωνώ ότι δεν γίνεται να αρέσουν και στους δυο μας τα ίδια πράγματα. Αλλά μου φαίνεται κάπως να πεις το σχέδιο του άσχημο… Να πεις δεν σου αρέσει να το δεχτώ. Από τους νέο Ιταλούς μου αρέσει το σχέδιο του Μοττούρα,του Κάστυ, του Μάρκο Τζερβάτζιο στις ιστορίες με τον Φαντομία και του Φάμπιο Τσιλόνι κυρίως. Θεωρώ τα σχέδια των Κλασικών τοπ (βέβαια ορισμένες φορές όχι τόσο πολύ του Strobl…) αλλά ότι καλό βλέπω από το νέο Ιταλικό σχέδιο το λέω. Έχουμε δει ιστορίες και των Ιταλών που σχολιάζεις στο ΜΜ που όντως είναι χάλια το σχέδιο. Βέβαια για αυτό κυρίως το είπα ότι «ασχολείσαι» πιο πολύ με το σχέδιο εξαιτίας των σχολίων που κάνεις για του Ιταλούς όπως είπες. Τέλος πάντων, θεωρώ ότι σχέδιο του Μοττούρα είναι από τα πολύ τοπ αυτήν την περίοδο. Έχεις και εσύ τη γνώμη σου.

        Μου αρέσει!

      5. Εγώ παιδιά για να πω την αμαρτία μου, ( 😛 ) προτιμώ το σχέδιο των νεοϊταλών από των κλασσικών σχεδιαστών (με εξαίρεση Σκάρπα). Και ειδικά το ιταλικό σχέδιο εποχής 1995 – 2005. Παίζει ρόλο, μάλλον , ότι εκείνη την εποχή διάβαζα τα πρώτα μου Μίκυ Μάους (περίπου 1999 – 2003+). Από μικρός, όμως, δεν πολυχώνευα το σχέδιο των αμερικάνικων ιστοριών που έμπαιναν συνοδευτικές. 😛

        Μου αρέσει!

  2. Η ιστορία του Μοτούρα πρέπει να είναι η πιο κακοσχεδιασμένη ιστορία που έχω δει στην ζωή μου! Γενικά το τεύχος είναι αίσχος! Μοτούρα 0, Μάτζικα 0, Εκδίκηση Παιχνιδιών 0! Μπαρκς 10, Ντόναλντ Ντετέκτιβ 8. Αλλά δεν σώζεται το τεύχος, που παίρνει 2/10, βαρυά-βαρυά!

    Μου αρέσει!

    1. Ε τότε δεν έχεις διαβάσει το Αρμαντίλο στο νέο Μίκυ Μάους ή ειδικά αυτήν την ιστορία που έχει το χειρότερο σχέδιο έχω δει ποτέ και πραγματικά δεν φαίνεται τόσο άσχημα στην πρώτη σελίδα όσο στις υπόλοιπες που είναι άθλιο.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s